നിങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു ബ്രേക്കപ്പ് പാട്ട്

മലയാളിക്ക് വിരഹം ഒരിക്കലും പാട്ടില്ലാതെ കടന്നുപോയിട്ടില്ല: രാത്രി ഇയർഫോണിൽ ആവർത്തിച്ചു കേൾക്കുന്ന പഴയ ശോകഗാനം, ബസ്സിലെ ജനലോരത്തിരുന്ന് കേൾക്കുന്ന വിഷാദ മെലഡി, ഒടുവിൽ മനസ്സ് തെളിയുന്ന ദിവസത്തെ ആ ആഘോഷപ്പാട്ട്. സ്വന്തം കഥ ഒരു പാട്ടിലാക്കുന്നത് ഒരു പടി കൂടി മുന്നോട്ടാണ്. നടന്നത് എഴുതി, അത് പാടിക്കേൾക്കുമ്പോൾ കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ തോന്നലുകൾക്ക് ഒരു രൂപവും അവസാനവും കിട്ടും, മനസ്സ് ഇത്തിരി ലഘുവാകും.

ഈ പാട്ട് ആദ്യം നിങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്. എത്ര വേണമെങ്കിലും, എത്ര കുറച്ചും എഴുതാം; നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണെന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുക — ഇപ്പോഴും വേദനയിൽ, ദേഷ്യത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ തയ്യാറായി. ഏകദേശം ഒരു മിനിറ്റിൽ നിങ്ങളുടെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് വരികളും യഥാർത്ഥ ശബ്ദവും ഒരുങ്ങും. ആരെയും കേൾപ്പിക്കണമെന്നില്ല, യഥാർത്ഥ പേരുകൾ വേണമെന്നുമില്ല.

• ശോകഗാനം. ആദ്യ ദിവസങ്ങൾക്ക്, എല്ലാം മുഴുവനായി അനുഭവിക്കേണ്ട നേരത്തേക്ക്, ഒരു പതിഞ്ഞ പിയാനോ മെലഡിയോ പഴയ സിനിമയിലെ വിരഹഗാനങ്ങളുടെ ഛായയോ. അവരില്ലാത്തത് വേദനിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് വരികൾ സത്യസന്ധമായി പറയട്ടെ.
• ദേഷ്യപ്പാട്ട്. കരച്ചിൽ മതിയായ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശക്തമായ താളമുള്ള റോക്കോ റാപ്പോ. അധിക്ഷേപമല്ല, നിങ്ങളുടെ തോന്നലുകളാകട്ടെ വിഷയം.
• മുന്നോട്ടുള്ള ഗാനം. വീണ്ടും നിങ്ങളായി ഉണരുന്ന ആ രാവിലെക്ക് തെളിഞ്ഞ ഒരു പോപ്പോ ചുവടു വെക്കാവുന്ന ഈണമോ.

ഓരോ ഘട്ടത്തിനും ഓരോന്ന് ഉണ്ടാക്കാം. പലരും ഒടുവിൽ സൂക്ഷിച്ചു വെക്കുന്നത് മൂന്നാമത്തേതാണ്.

മുൻ പങ്കാളിയെക്കുറിച്ചുള്ള പാട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്നത് ആശ്വാസമാണ്; സ്റ്റാറ്റസിൽ ഇടുന്നത് എപ്പോഴും അങ്ങനെയാകണമെന്നില്ല. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ കൂട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും എല്ലാം ഒരേ ഗ്രൂപ്പുകളിലാണ് — ഇടും മുമ്പ് ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞ് ഇതിനെക്കുറിച്ച് എന്തു തോന്നുമെന്ന് സ്വയം ചോദിക്കുക. യഥാർത്ഥ പേരുകളും ആരെയെങ്കിലും വേദനിപ്പിക്കുന്നതോ പിന്നീട് നിങ്ങളെ ചമ്മിക്കുന്നതോ ആയ സ്വകാര്യ കാര്യങ്ങളും ഒഴിവാക്കുക. പാട്ട് അവർക്കു തന്നെ അയയ്ക്കുന്നത് മിക്കപ്പോഴും വിചാരിച്ച പോലെ പോകില്ല. ഉറ്റ കൂട്ടുകാരെ കേൾപ്പിക്കുന്നതും വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ഉറക്കെ ഒപ്പം പാടുന്നതും, എത്ര ദൂരം നടന്നുവെന്നതിന്റെ സ്വകാര്യ ഓർമ്മയായി സൂക്ഷിക്കുന്നതുമാണ് മിക്കവാറും നല്ലത്.